ÇOCUKLAR : 1 - HAYAT : 0;
Can Dündar, ertelediğimiz hayatlardan bahsetti ve Hayat : 1 - Bizler : 0 demişti.
Bende düşünüyorum da, Anne-Babalar o kadar kaygı yaşıyorlar ki anı yaşayamadan,
keyfini çıkaramadan kaçırıyorlar hayatı…ıskalıyorlar zamanı…
Gelecekle ilgili hesaplar, planlar, konulması gereken kurallar,
gerçekleştirilemeyen ya da gerçekleştirilen disiplinler,
iyi eğitim, iyi okul, iyi hayatlar vb…
Elbette Anne-Baba olarak bu tür endişeler, kaygılar yerindedir.
Yaşamın getirilerini olumluya çevirmek ve çocuklarımızın mutluluğu asıl olandır,
Ancak; Aile olarak paylaşımlarımız, sohbetlerimiz, en olumsuz anlarda bile birbirimize vereceğimiz destek ve her probleme olumlu bakıp, olgun yorumlamak çocuklarımıza vereceğimiz en güzel destektir.
Yaşamda her zaman siyah ve beyaz kadar katı olmamak, tek olmamak önemlidir. Çocuklarımız da sadece siyah-beyaz yorumlar yapmayı öğrenmemeli.
Onlar bu yaşamın mutluluğu, neşesi.
En olumsuz anlara çözüm olmaya çalışıp, mutluluğu nereden yakalarız diye düşünürler. Bulduklarıyla yetinip, gördükleriyle eğlenirler.
Çocukları bu konuda örnek almalıyız.
Bir öğrencim, yetişkinlerin tartışmasının sebebini şöyle açıkladı!
“ Var olan olayların öncelik sırasını bilmiyorlar ” dedi.
Beş yaşında bir çocuk için oldukça ağır bir tespit.
Şaşkınlığımı gizleyemedim. Olağanüstü bir mantıktı.
Belki de çocuklardan öğreneceğimiz çok şey var.
İşe, isteklerine – yorumlarına - paylaşımlarına objektif gözlemlerden başlayabiliriz. Çocuklarımızın hisleri bizim için birinci sırada yer almalı.
Güzele dair ve iyiye dair ne varsa onlar hissederler ve yaşarlar…
Çocuklar evrenseldir, daha okumadan, yazmadan evrenselleşirler,
Çocuklar hümanisttir, severler insanlığa dair her şeyi.
Onların gözlerinin arkası, sözlerinin ağırlığı yoktur,
baktığınız, gördüğünüz, işittiğinizdir asıl olan onlar için…
.
İşte ; ÇOCUKLAR : 1 - HAYAT : 0 ‘dır bu yüzden.
- SERAP YAVUZYAŞAR / Kurucu & Sorumlu Müdür
ARŞİVDEN:
Çocuklarla İletişim...
Neyi beklersen onu bulursun;
Çocuklarla Yaşamak;
|